ใครว่าน้ำใจในเมืองกรุงช่างหายาก แม่ค้าขอเถียงหน่อยนะคะ…เพราะแม่ค้าเจอคนดีมีน้ำใจมากับตัวหลายต่อหลายครั้งแล้ว แต่ที่ประทับใจสุดๆ เห็นจะเป็นเด็กหนุ่มขายหมูทอดตอนเช้าๆ หน้าตึกออฟฟิศของแม่ค้าเองค่ะ

แม่ค้าเป็นคนหนึ่งที่ติดใจในรสชาดหมูทอดของน้องคนนี้มาก ตอนเช้าจะต้องแวะซื้อติดมือขึ้นไปรับทานบนออฟฟิศประจำค่ะ เรียกว่าเห็นหน้ากันเกือบทุกวัน ยกเว้นวันจันทร์ที่เทศกิจไม่อนุญาตให้ขาย

ความประทับใจเริ่มเกิดขึ้น เมื่อวันหนึ่งแม่ค้ามีเหตุต้องนั่งแท็กซี่ไปทำงานค่ะ และในกระเป๋าก็ดันมีแบงก์พัน แท็กซี่ก็ไม่มีทอน แม่ค้าก็เลยต้องบากหน้าเดินไปแลกเงินกับน้องคนนี้ค่ะ

น้องเค้าบอกว่า “มีให้แลกไม่ถึงพันครับ แต่พี่เอาไปก่อนได้นะ” ด้วยความรีบร้อนแม่ค้าก็เลยบอกว่า เอามาก่อนสองร้อยแล้วกัน แล้วพี่จะมาคืนให้

น้องเค้าก็ดีใจหายค่ะ ควักเงินจากกระเป๋าหน้าท้อง (ผ้ากันเปื้อน) หยิบแบงก์ย่อยมาให้จนครบสองร้อยบาท หลังจากกล่าวขอบใจเสร็จและสัญญาว่าจะเอามาคืนให้ตอนเที่ยงน้า แม่ค้าก็รีบปัดตรูดไปจ่ายค่าแท็กซี่ทันทีค่ะ

ฟังดูแล้วเห็นไหมล่ะคะว่า น้องเค้าใจดีมากๆ ที่กล้าให้แม่ค้ายืมเงิน ทั้งๆ ที่ไม่เคยพูดคุยกันเลย แม้แม่ค้าจะซื้อหมูทอดน้องเค้าบ่อยๆ แต่ก็ไม่ได้พูดจาแทะโลม อุ๊ย ไม่ใช่ค่ะ ไม่ได้พูดจาอะไรเกินเลยนอกจากคำว่า “ข้าวเหนียวด้วยนะ เท่าไรจ๊ะ” เพียงเท่านั้น ช่างซาบซึ้งใจจริงๆ ค่ะ

นี่เป็นแค่ตัวอย่างแรกนะคะ ส่วนอีกคนหาใช่ใครอื่น ก็คือ น้องแม็ค พ่อค้าพวงมาลัยประจำสี่แยกที่แม่ค้าไปติดไฟแดงทุกเช้านั่นเอง วันนี้เช่นเคยค่ะ ดิ่งตรงมาหาแม่ค้าชูมาลัยพวงโตราวกับจะให้แม่ค้าเหมาทั้งราว แม่ค้าก็เลยพูดผ่านกระจกด้วยปากพะงาบๆ เหมือนเดิมว่า “ไม่มีตังค์”

แทนที่จะเดินหายไป แม็คกลับบอกว่า “พี่ไม่มีตังค์หรือ เอาไปก่อนได้นะ วันหลังค่อยมาจ่ายผม เอาไปเถอะ เอาไป” เวรกรรมจริงๆ ซื้อพวงมาลัยแยกไฟแดงนี่มีการติดตังค์กันได้ด้วยหรือ….เอิ๊ก

แม้ว่าใครอื่นจะมองว่านี่เป็นเทคนิคการขายของแม็ค แต่แม่ค้าก็รู้สึกประทับใจค่ะ เพราะการที่คนเราไม่ได้รู้จักกันเลย แต่ยังไว้เนื้อเชื่อใจกันถือเป็นสิ่งที่วิเศษที่หาได้ยากจริงๆ ในสังคมทุกวันนี้

แต่แม่ค้าไม่ได้ติดตังค์แม็คนะคะ ก็ต้องล้วงควักออกมาจ่ายทั้งหมดนั่นล่ะค่ะ และในภาพที่เห็นนี้ก็คือพวงมาลัยดอกพุดสวยๆ ที่ได้มา พวงละ 50 บาทเองค่ะ ไม่รู้ว่าถูกหรือแพง แต่แม่ค้าว่าสวยมากๆ โดยเฉพาะน้ำใจของคนขายที่แม่ค้าได้แถมมา…ขอบคุณน้า